جمعه 27 مارس 2026 در جریان نشست 61 شورای حقوق بشر در ژنو آقای رییس. خانمها و اقا…

جمعه 27 مارس 2026
در جریان نشست 61 شورای حقوق بشر در ژنو
آقای رییس. خانمها و اقایان
من یک مادرم… مادری که هنوز هم وقتی از کنار اتاق *[نام کودک] رد می‌شود، دلش می‌خواهد در را باز کند و ببیند که مثل همیشه روی تختش خوابیده، یا نشسته دارد نقاشی می‌کشد. اما اتاق ساکت است. خیلی ساکت‌تر از چیزی که یک خانه باید باشد.
صبح آن روز مثل هر روز دیگر بود. برایم عادی بود که کفش‌هایش را جلوی در مرتب کنم، موهایش را شانه بزنم، و کیفش را روی دوشش بگذارم. هیچ نشانه‌ای نبود که این آخرین بار باشد.
وقتی از در رفت بیرون، فقط گفت: «مامان بعد از مدرسه بیا دنبالم.»
همین جمله‌ی ساده حالا هزار بار در ذهنم تکرار می‌شود و هر بار قلبم می‌سوزد.
هیچ مادری فکر نمی‌کند بچه‌اش را با لبخند راهی مدرسه کند و بعد… فقط سکوت بماند.
هیچ مادری آمادگی شنیدن این جمله را ندارد که «فرزندت دیگر برنمی‌گردد.»
این روزها هر بچه‌ای را می‌بینم، یک لحظه فکر می‌کنم شاید… شاید اگر [نام کودک]* بود، همین‌طور می‌دوید، همین‌طور می‌خندید، همین‌طور زندگی می‌کرد.
لباس‌هایی که برای سال نو با ذوق خریده بود، هنوز همان‌جاست، دفترهایش نیمه‌تمام، و رویاهایش… رویاهایی که هیچ‌وقت فرصت نکرد ادامه‌شان را بنویسد.
من فقط یک مادر داغدار نیستم.
من صدای تمام مادرانی هستم که بچه‌هایشان را با خیالِ امنیت به مدرسه فرستادند.
مدرسه‌ای که جایی برای یاد گرفتن، خندیدن و ساختن آینده بود؛ جایی امن برای کودکانی که قرار بود فردای این جهان را بسازند، نه جایی که آینده‌شان در یک لحظه خاموش شود.
از شورای حقوق بشر و اعضای آن، از نهادهای مسئول و از همه کسانی که توان و وظیفه دفاع از جان کودکان را دارند می‌خواهم که این فاجعه فراموش نشود. حقیقت باید روشن شود و اسراییل و امریکا که باعث این درد شدند باید پاسخگو باشند.
نه برای انتقام، بلکه برای عدالت؛ برای اینکه دنیا بداند جان کودکان بی‌ارزش نیست و هیچ پدر و مادری نباید دوباره چنین انتظاری را تجربه کند.