پس بر این اساس، بسیار تلاش می‌کنند در زمان‌های حساس و تاریخی، مطالبی در مورد روا…

پس بر این اساس، بسیار تلاش می‌کنند در زمان‌های حساس و تاریخی، مطالبی در مورد روابط ایران و روسیه مطرح شود تا افکار عمومی کاملا مسموم شود. این موضوع بسیار قابل توجه است که بنده در خصوص روابط دو کشور صحبت می‌کنم و تلاشم بر این است که بدون سوگیری صحبت کنم. البته خودم می‌دانم که پس از انتشار این مطالب، مورد آماج حملات مختلف قرار می‌گیرم و بسیاری از مطالبم انتقال پیدا نمی‌کند، نهایتا تعداد محدودی این مطالب را ببینند. در این خصوص، چند مثال می‌زنم تا ببینید آن زمان‌هایی که مطالب منفی در قبال روابط ایران و روسیه منتشر شده، چه اتفاقی می‌افتد.
 
چند سال قبل فردی در روسیه گفت هرچه ایران بیشتر تحریم شود، به نفع روسیه است. در داخل ایران، این حرف آنچنان منتشر شد که از مقامات بالا تماس گرفتند که از روس‌ها بپرسید این فرد کیست و این چه اظهارنظری بود که انجام داد. من به هر مقام روس که این مطلب را می‌گفتم، می‌خندید و می‌گفت این فرد مؤسسه‌ای دارد که هیچ فردی در آن عضو نیست، چطور حرف چنین فردی برای دولت شما این‌قدر اهمیت پیدا کرده است. به روس‌ها توضیح دادم حرف این فرد برای ما مهم نیست، ولی این اظهارنظر انعکاس گسترده‌ای در ایران داشته است. چطور می‌شود حرف یک فرد عادی و غیر فعال در داخل ایران این‌ همه منتشر می‌شود.
 
نمونه دیگر، فردی چند سال پیش در مصاحبه‌ای گفت ایران هشت میدان گازی خود را در دریای خزر به روسیه واگذار کرده تا سهم روسیه در گاز خزر بیشتر از ایران باشد. ما اصلا در دریای خزر چاه گاز نداریم، چون به دلیل عمق قسمت ایرانی دریا، فعالیت اکتشافی در دریا اصلا اقتصادی نیست. آن زمان من با یکی از خبرگزاری‌های رسمی کشور مصاحبه و بیان کردم که بد نیست رسانه‌ها مطالبه کنند که کدام فرد در ایران این هشت چاه گازی را واگذار کرده است، اگر نیست، چرا این خبر را به این وسعت منتشر کرده‌اید.
 
نمونه دیگر چند ماه پیش اتفاق افتاد. یک نماینده پارلمان روسیه اهل داغستان که خودش هندوانه‌فروش بود، در خصوص هندوانه‌های ایرانی ادعایی کرد که هیچ مبنایی نداشت، ولی یک ایرانی این فیلم را منتشر کرد و آن‌چنان در فضای رسانه‌ای چرخید که باورکردنی نبود.
 
به چه شکل و توسط چه کسانی این خبرها به این وسعت در فضای رسانه‌ای ایران پوشش داده می‌شود. این را می‌خواهم عرض کنم که باید فکر کنیم روابط ایران و روسیه چه ضرری به حال دنیای غرب دارد که برای برهم زدن آن این‌همه برنامه‌ریزی می‌کنند.
 
یک روز، یک مدیرکل منطقه‌ای وزارت خارجه روسیه، بعد از شهادت آقای رئیسی، مصاحبه کرد که چرا قرارداد جامع همکاری امضا نمی‌شود. ایشان توضیح داد که اکنون ایران رئیس‌جمهور ندارد و پس از انتخابات امضا می‌شود. در ترجمه، این‌گونه گفته می‌شود که مشکل از ایران است، به دلیل نبود رئیس‌جمهور. این خبر که منتشر شد، من و دکتر باقری، سرپرست وزارت خارجه، در نیژنی نووگرود در اجلاسی بودیم، از همه مقامات با ما تماس گرفتند که چه اتفاقی افتاده است، روس‌ها می‌گویند قرارداد را امضا نمی‌کنیم، مشکل ایران است. من در همان اجلاس به خانم زاخارووا و آقای لاوروف گفتم این مقام مسئول شما چه مصاحبه‌ای کرده. بعد از دیدن مجدد فیلم مصاحبه آن مقام، متوجه شدیم ایراد در ترجمه این مصاحبه بوده است. آقای لاوروف همان‌جا گفتند به خبرنگار بگویید یک سؤال در این مورد از من بپرسد تا من کاملا موضوع را توضیح دهم. قابل توجه است، پس از این مصاحبه، آقای پسکوف، سخنگوی کرملین نیز مصاحبه کرد، همچنین خانم زاخارووا، ولی این موضع‌گیری‌های مثبت هیچ بازتابی در ایران نداشت، اما آن مصاحبه منفی در حد انفجار در رسانه‌های کشور بازنشر شد. باید پرسید چرا مطالب مثبت در روابط، در ایران منتشر نمی‌شود. من بارها سخنان و موضع‌گیری‌های آقای پوتین را دیده‌ام در خصوص نظم دنیا و مسائل دیگر که بسیاری از آنها مورد قبول ایران هم هست و می‌تواند در داخل ایران منتشر شود، ولی بسیاری از آنها در خبرگزاری‌های کشور در حد یک پاراگراف دیده می‌شود. این را باید به نوعی ریشه‌یابی کرد.
 
در تحولات دوران جنگ هم ما این موارد را دیدیم. توجه کنید، بالاخره وقتی به ما حمله شد، این حمله از سوی آمریکا و متحدانش بود، به هر حال اسرائیل نماینده آنها در منطقه است. در داخل ایران شگفتی ایجاد شد. مردم با همه مشکلات موجود، بلافاصله ایستادند و ایران را یک گفتمان مشترک ملی دیدند و ما در دوردست اصلا شگفت‌زده شده بودیم از این اتحاد ملی. در این بین، یک‌دفعه شخصی محترم از آمریکا توییت می‌کند: روسیه چرا سوخو ۳۵ به ما نمی‌دهد و چرا اس ۴۰۰ نمی‌دهد و باید یکی بپرسد که چرا این توییت زده شد. مگر اکنون مشکل روسیه است؟ اسرائیل و آمریکا به ما حمله کردند.
 
آنجا که مردم یک‌صدا علیه آمریکا بودند، در این گفتمان یک تردید ایجاد کرد.