طی قرون متمادی، مجموعه‌ای از قواعد برای محدود سازی بهانه‌های توسل به زور شکل گرف…

طی قرون متمادی، مجموعه‌ای از قواعد برای محدود سازی بهانه‌های توسل به زور شکل گرفته که چکیده آنها در قالب منشور ملل متحد –به‌عنوان میراث تمدن بشری بعد از دو جنگ خانمان‌سوز- به رشته تحریر درآمده است. لذا، بسط و تکامل دفاع مشروع را باید در قبال سابقه توسعه کلی حقوق بین‌الملل نسبت به جنگ و اصل منع توسل به زور نگریست.
در چنین فضایی، تبعیت از ملاحظات و قواعد حقوق بین‌المللی که در چارچوب منشور ملل متحد و سایر اسناد بین‌المللی در طول زمان متبلور شده، امری لازم و قوام بخش به منظور ثبات، حفظ صلح و کاهش تنش است.
جای نگرانی است که رژیم اسرائیل، به عنوان تنها دارنده سلاح‌های هسته‌ای در منطقه غرب آسیا، عضو هیچ‌یک از معاهدات سه‌گانه خلع سلاح کشتار جمعی از جمله معاهده عدم اشاعه NPT، کنوانسیون منع استفاده از سلاح‌های شیمیایی CWC و کنوانسیون منع سلاح‌های بیولوژیک BWC نیست؛ این در حالی است که این رژیم که خود بر خلاف قواعد بین‌المللی، مالک هر سه نوع سلاح کشتار جمعی است، به‌صورت سیستماتیک همواره با اتهام‌زنی به برنامه صلح آمیز هسته‌ای ایران، بدون ارائه هیچ‌گونه مدرک و سندی به دنبال عوام‌فریبی و توجیه اقدامات تجاوزکارانه خود است. همه این اقدامات غیر قانونی رژیم اسرائیل با پشتیبانی غربی‌ها انجام می‌شود.
وقایعی که این روزها در ایران می‌گذرد باعث شده تا کلیدواژه‌هایی همچون «دفاع مشروع» و به موازات آن حق دفاع مشروع در مقابل تجاوز، بیش از همیشه مورد توجه عموم و به خصوص تحلیلگران مسائل جنگ قرار گیرد.
تنها دو روز قبل از آغاز دور ششم مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا در مسقط [به منظور احیای توافق هسته‌ای]، حملات نظامی و غیرقانونی رژیم اسرائیل به چندین نقطه در قلمروی جمهوری اسلامی ایران (23 خرداد ماه 1404 برابر با 13 ژوئن 2025) با هر تعریفی، تحمیل ناحق جنگ علیه ملت ایران است و این تجاوز [شبانه] به اماکن غیر نظامی و تاسیسات هسته‌ای نیز، نقض آشکار قوانین بین‌المللی، منشور ملل متحد (بند 4 ماده 2)، قطعنامه‌های شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی IAEA و همچنین تضعیف تلاش‌های چندجانبه دیپلماتیک است که می‌تواند تهدیدی جدی برای امنیت منطقه و جهان باشد.
با این اوصاف، جمهوری اسلامی ایران بر حق ذاتی خود برای دفاع از خود [مشروع]، طبق ماده 51 منشور سازمان ملل متحد، تاکید می‌کند و به صورت قاطعانه و متناسب به این اقدامات غیر قانونی پاسخ خواهد داد. از این‌رو هرگونه عملیات نظامی متقابل ما، هدفمند و متناسب با تهدید خواهد بود.
اکنون رسانه‌های رژیم اسرائیل و غرب، در توصیف حمله نظامی و غیرقانونی رژیم اسرائیل، با هدف سفیدشویی، این اقدامات را به‌عنوان اقدام علیه اهداف و مقامات نظامی تعریف می‌کنند و در مقابل با روایت سازی دروغین و ساختگی و البته وارونه، پاسخ مشروع و قانونی ایران را اقدام علیه اهداف غیرنظامی توصیف می‌کنند. واقعیت روشن این است که اسرائیل همزمان با حمله به تاسیسات و مقرهای نظامی (که خود بخشی از حمله مسلحانه، غیر قانونی/ تجاوز محسوب می‌شود) با رذالت تمام مناطق مسکونی و شخصیت‌های نظامی و چهره‌های علمی ایران را به همراه خانواده‌های آنها [زنان و کودکان] و همچنین سایر مردم نشانه گرفته است. حمله به منازل مسکونی فرماندهان، دانشمندان هسته‌ای و سایر شهروندان مشروع نیست و حمله به اماکن غیرنظامی تلقی می‌شود.
حملات رژیم اسرائیل در سه روز گذشته، منجر به شهادت حدود 300 از مردم غیرنظامی ایران -به‌ویژه زنان و کودکان- شده است. در این میان دولت‌های غربی که ادعای حقوق بشر دارند، به جای آنکه رژیم اسرائیل را به دلیل این تجاوز نظامی [آشکار] علیه مردم ایران محکوم کنند، ایران را به دلیل پاسخ مشروع [قانونی] به متجاوز محکوم می‌کنند؛ حقیقتا استانداردهای دوگانه غرب، شرم‌آور و منزجر کننده است.
اقدام اسرائیل یک اقدام نامشروع، تجاوزکارانه و غیرقابل قبول است. لذا بر حق دفاع مشروع ایران و مشروعیت پاسخ ایران که یک حق ذاتی است، نباید تردید داشت.
سخن آخر اینکه، جنگ تحمیلی رژیم اسرائیل بر ملت ایران، حمله به گذشته و حال و آینده یکایک ایرانیان است و قاطعانه بر این باوریم که پاسخ هوشمندانه، مقتدر و مشروع ایران، دشمن متجاوز و کودک‌کش را از این اقدام شوم، پشیمان خواهد ساخت.
به بیان شفیعی‌کدکنی، شاعر بزرگ ایرانی:
ایران از پای نمی‌افتد،
می‌تپد و چون ققنوس از خاکستر خود بر می‌خیزد.
و چه خوش گفت، پوشکین شاعر شهیر روس در ستایش وطن که،
مادام که زنده‌ایم
جان‌هامان را با آزادی گرما می‌بخشیم
مادام که زنده‌ایم
دل‌هامان برای شرافت می‌تپند
دوست من!
تندباد جان‌های پاک‌مان را
به میهن اهدا می‌کنیم
و باورت باشد ای یار
که ستاره دلربای سعادت
بر خواهد آمد.