مجری الکساندر کاریفسکی:جناب آقای سفیر ناآرامی‌هایی اخیرا در ایران رخ داد که مورد…

مجری الکساندر کاریفسکی:

جناب آقای سفیر ناآرامی‌هایی اخیرا در ایران رخ داد که مورد توجه همه‌ی رسانه‌های جهان قرار گرفت. سوالی که هست آیا موفق شدید که کاملا آن را کنترل کنید و مهم‌تر از آن آیا نتایج مهم را پس از این داستان گرفته‌اید؟
سفیر ایران:
ببنید این ناآرامی‌ها ابتدا باید بررسی کنیم چه بود و خدمت شماتوضیح دهیم.
این ناآرامی‌ها چند مرحله داشت. مرحله اول؛ ماهیت اعتراضی داشت و آن اعتراضات هم بر سر قیمت ارز و کاهش ارزش پول ملی و برخی از اعتراضات معیشتی مردم بود. این بخش از اعتراضات مورد پذیرش حاکمیت هم بود. برخی از بازاریان اعتراض را در تهران آغاز کردند. حتی مقام معظم رهبری هم که در سخنرانی که داشتند آن اعتراضات را وارد می‌دانستند. رئیس جمهور محترم ما هم گفتند که سریعا با بازاریان گفت‌وگو شود و مشکلات‌شان تا حدی که می‌شود حل و فصل شود. حتی در داخل استان‌ها هم که اعتراضاتی وجود داشت رئیس جمهورمان استاندارها را موظف داشت که با معترضین وارد گفت‌وگو شوند.
این اعتراضات در حال رسیدن به نتیجه در جهت ایجاد یک دیالوگ و گفت‌وگو برای حل مسائل بود که در وسط این ماجرا ما با یک پدیده‌ی جدیدی رو به رو شدیم که مرحله‌ی دوم ایجاد شد. این مرحله‌ی جدید دو روز و حداکثر سه روز کشور را مشغول کرد. این مرحله حضور برخی از تروریست‌ها و عناصری که از خارج کشور هم آموزش دیده بودند و هم به ایشان اسلحه داده شده بود صورت گرفت.
این افراد در گروه‌های 5 نفر، 10 نفر تا 15 نفر آموزش دیده بودند. سلاح در دست داشتند. جاهای مختلف را از جمله خانه‌های مردم، مغازه‌ها، محل عبادت مردم یعنی مساجد و حتی دو کلیسا را نیز آتش زدند. همچنین تعداد زیادی آمبولانس‌، اتوبوس‌، بانک‌ها و فروشگاه‌ها را غارت کردند. یعنی اتفاقاتی افتاد که این‌ها در حوزه فرهنگی و تمدنی ایران وجود ندارد.
مجری:
آقای سفیر، درست من متوجه می‌شوم، عملا تلاشی برای یک کودتای مسلح بود؟
سفیر ایران:
کاملا درست است. یعنی یک کودتا و شبیه انقلاب‌های رنگی و به تعبیر مسئولین ما شبه کودتا است. سلاح‌های بسیار زیادی از این‌ها ما گرفتیم. دست خارجی کاملا پیدا است. اصلا نیازی نیست کهدستگاه‌های جاسوسی و اطلاعاتی تحقیق کنند. در همان مقطع، برخی مقامات ایالات متحده آمریکا مواضعی اتخاذ کردند که به‌روشنی از معترضان حمایت می‌کرد. حتی رئیس‌جمهور وقت آمریکا، دونالد ترامپ، در اظهاراتی اعلام کرد «کمک در راه است». چنین موضع‌گیری‌هایی معنایی جز تشویق و حمایت سیاسی از جریان‌های ناآرام ندارد.
افزون بر آن، پیش از این نیز تهدید شده بود که در صورت برخورد نیروهای انتظامی با معترضان، واکنش‌هایی صورت خواهد گرفت. در کنار این موارد، مقامات رژیم اسرائیل نیز بی پروا مواضع حمایتی خود را نسبت به معترضان اعلام کردند و این موضوع در رسانه‌ها منعکس شد. و گفتند که ما در خیابان ها در کنار مردم معترض و اغتشاشگر هستیم. همچنین برخی مقامات و شخصیت‌های سیاسی در آمریکا، از جمله مایک پومپئو، به‌طور علنی از اعتراضات حمایت کردند. مقادیر قابل توجهی سلاح نیز از آنان کشف شده است. اظهارات خود کسانی که دستگیر شده اند نیز موجود است که بخش زیادی از آنها گفته اند که ما با موساد ارتباط گرفته ایم.
با این حال، اکثریت قربانیان این بحران از نیروهای انتظامی بوده‌اند، زیرا پیش از وقوع بحران، دستوری برای تیراندازی به معترضان صادر نشده بود و تنها در واکنش به اقدامات خشونت‌آمیز معترضان، نیروهای امنیتی اقدام به دفاع کردند. برخی آسیب‌دیدگان از ناحیه پشت سر هدف قرار گرفته‌اند که نشان‌دهنده ابعاد پیچیده حوادث است.
هر دولت در چنین شرایطی تلاش می‌کند تعداد قربانیان را به حداقل برساند و هدف اصلی، حفظ امنیت و کاهش تلفات است اما طرف مقابل به دنبال کشته سازی بود.
اما مرحله سوم مرحله آرام شدن اوضاع بود. چند روز پس از این حوادث تلخ که ملت ایران هم شدیدا عصبانی و نگران شده بودند تظاهراتی انجام دادند. برآورد خود ما این است که بالای 30میلیون از ملت در این تظاهرات شرکت کردند. دریغ از اینکه رسانه های غربی حتی بخش کوچکی از این تظاهرات را نشان داده باشند. به نوعی دیکتاتوری رسانه ای محکمی در دنیا وجود دارد. کسانی که از مردم و ملت خودشان حمایت می کنند از نظر امریکاییها از ملت و مردم نیستند و فقط معترضان و اغتشاشگرها را مردم می دانند. در روز ۱۱ فوریه که هروز ملی ما است میلیون‌ها شهروند به خیابان‌ها آمدند ولی بازتابی در رسانه‌های خارجی نداشت.